သင်ခန်းစာ ( ၁၃ )
👶 ဖေဖေ့လို ဖြစ်ချင်တယ်👶
တစ်ခါတုန်းက ရွာထဲမှာ ဘိုမင်း ဆိုတဲ့နာမည်ကို ကြားရင် လူတွေ တိတ်ဆိတ်သွားတတ်ကြတယ်။
ဘိုမင်းဟာဒေါသကြီးတယ်။ အရက်သောက်တယ်။
ရန်ဖြစ်တယ်။ ဘုရားအကြောင်းပြောရင် မောင်းထုတ်တယ်။
ဒါပေမယ့်...
သူ့ဘဝမှာ သူမကြမ်းတမ်းနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်။
အဲဒါကတော့ ငါးနှစ်အရွယ် သားလေး "သန့်စင်" ပဲ။
သားလေးက အဖေကို သိပ်ချစ်တယ်။
အဖေ အလုပ်က ပြန်လာတိုင်း အပြေးလေး ဖက်တယ်။
အဖေ ဝတ်တဲ့ဖိနပ်လိုပဲ ဝတ်ချင်တယ်။
အဖေ လမ်းလျှောက်သလို လျှောက်တယ်။
အဖေ ရယ်သလို ရယ်တယ်။
အဖေကို အကောင်းဆုံးလူ လို့ ထင်တယ်။
တစ်နေ့ဘိုမင်း အရက်မူးပြီး အိမ်ပြန်လာတယ်။
ဒေါသနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပစ်ပေါက်နေတုန်း သားလေးက ခွေးပေါက်လေးကို တုတ်နဲ့ လိုက်ကစားနေတယ်။
သန့်စင်!
ဘိုမင်း အော်တယ်။
မလုပ်နဲ့!
သားလေးက အပြုံးလေးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်
ဖေဖေလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်တာပဲလေ
အဲဒီစကားက သူ့ရင်ကို ရပ်တန့်သွားစေတယ်။
သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ခွေးပေါက်မဟုတ်တော့ဘူး။
သူ့သားရဲ့ အနာဂတ်ကို မြင်လိုက်တယ်။
ညအခါ
သူ အိပ်မပျော်ဘူး။
"ဖေဖေလည်း ဒီလိုပဲ"
အဲဒီစကားက သူ့နားထဲမှာ ပြန်ပြန်ကြားနေတယ်။
ပထမဆုံးအကြိမ် သူသဘောပေါက်လာတယ်။
သူဖျက်ဆီးနေတာ တခြားလူတွေမဟုတ်ဘူး သူ့သားရဲ့နှလုံးသားပဲ။
နောက်နေ့ တံခါးခေါက်သံကြားတယ်။
အရင်က သူ မောင်းထုတ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။
အစ်ကို ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးဖို့လာတာပါ။
ဘိုမင်း ခေါင်းငုံ့တယ်။
ငါ ပြောင်းချင်တယ် ဒါပေမယ့် မပြောင်းနိုင်ဘူး
လူငယ်က တဖြည်းဖြည်း ပြောတယ်
"အစ်ကို လူကောင်းဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားတာနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။
ခရစ်တော်က အသစ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။"
ဘိုမင်းက သားလေးကို လှမ်းကြည့်တယ်။
သားလေးက သူ့ကို ယုံကြည်နေတယ်။
ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်ကတော့ သူ့ကိုယ်သူ မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး။
အဲဒီနေ့မှာပဲ သူ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
အရှုံးပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး။
ငါ မပြောင်းနိုင်တဲ့ ငါ့ဘဝကို ဘုရားထံ အပ်နှံဖို့...
📖 ကျမ်းပိုဒ်
ယေဇကျေလအနာဂတ္တိကျမ်း ၃၆:၂၆
ကျောက်နှလုံးကို သင်တို့ထဲမှ ငါပယ်ရှား၍ အသားနှလုံးကို ပေးမည်။
💡 သင်ခန်းစာ
လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်အားနဲ့ ကိုယ့်အပြစ်ကို မနိုင်နိုင်ပါဘူး။
အပြောင်းအလဲဟာ ကြိုးစားမှု ကနေ မလာဘူး။
ခရစ်တော်ထံ အပ်နှံခြင်း ကနေ စတင်တယ်။
